ჩიტოს ღვინო:
დამოუკიდებლობა და ჰარმონია
ტექსტი და ფოტო: ორიელიენ ფუკო
ჩიტოს ღვინო, კახეთი, საქართველო
წლიური საშუალო წარმოება: 4,500 ბოთლი/წელიწადში
ექსპორტის წილი: 97%
55 წლის ნინო დაბადებით ქართველია, მაგრამ ცხოვრების დიდი ნაწილი რუსეთში გაატარა, სადაც პროფესიონალ პიანისტად მუშაობდა. ეს იყო სერიოზული კარიერა, ცხოვრება, რომელიც დისციპლინითა და რაღაც შინაგანის ძიებით იყო მოქცეული — შესაძლოა, ჰარმონიის ძიებით.
საქართველოში დაბრუნების შემდეგ, 2010 წელს, მან მუშაობა ღვინის ტურიზმის გიდის სახით დაიწყო და მალევე ჩაერთო ბუნებრივი ღვინის სამყაროში მისი პიონერების, Gvino Underground-ის გუნდისა და გარდაცვლილი, ღრმად სამძიმრად გამორჩეული სოლიკო ცაიშვილის გვერდით. სოლიკო უბრალოდ ავტორიტეტი კი არა, მისი მენტორი იყო — ადამიანი, რომელმაც ის თავის მფარველობის ქვეშ აიყვანა და ასწავლა ღვინის დაყენებისადმი ბუნებრივი მიდგომა და ამასთან დაკავშირებული ცხოვრების ფილოსოფია. ის მასზე უსაზღვრო აღფრთოვანებით საუბრობს და აშკარაა, რომ მისმა გავლენამ ხანგრძლივი კვალი დატოვა არა მხოლოდ მის ღვინოებზე, არამედ იმაზეც, თუ ვინ გახდა ის, როგორც მწარმოებელი.
მიუხედავად იმისა, რომ ცხოვრების უმეტესი ნაწილი ქალაქში გაატარა, სიმშვიდისა და ბუნების სურვილმა უბიძგა, ქალაქი მიეტოვებინა და სოფელში დასახლებულიყო, რათა საკუთარი ღვინო დაემზადებინა. პირველი ბოთლები 2017 წელს გამოვიდა.
As she picked me up in her car in the center of Tbilisi and drove me to Martkopi — a small village about thirty minutes outside of Tbilisi, our conversation was effortless, as if we already knew each other. Her relaxed and friendly demeanour makes her approachable and natural, qualities also shared by the wines I would later enjoy. Nino cares deeply about drinking well; not pretentiously, but with discernment. « I prefer not to drink than to drink bad wine », she laughs.
ჩიტოს ღვინო არის ნატურალური კახური ღვინო, დაყენებული კვევრიში, ყოველგვარი კომპრომისის გარეშე. თავის სოფელში, ქმრის, ვანოსა და გადარჩენილი ქუჩის ძაღლების მუდმივად მზარდი ჯგუფის გარემოცვაში — რომლებიც ტერიტორიაზე თავისუფლად და აშკარა კმაყოფილებით დაძრწიან — ნინო თავის ღვინოს იშვიათი სიზუსტით უვლის. ის ყველაფერს თავად აკეთებს, ხანგრძლივი გზების შემოკლებისა და შუამავლების გარეშე.
პროცესი უტრადიციონალესია. ფერმენტაცია კვევრის შიგნით, ყურძნის კუპაჟის სრული კონტაქტით მიმდინარეობს, სადაც ღვინოები შვიდიდან ცხრა თვემდე ბუნებრივად, ველური საფუარით, გაწმენდის, გაფილტვრის და დამატებული სულფიტების გარეშე მწიფდება. შედეგად მიიღება ღვინო, რომელიც სრულად ასახავს თავისი წარმოშობის ხასიათს — არაფერია დამატებული, არაფერია გამოკლებული.
მისი რქატიციტელი ულამაზესია: მდიდარი, ელეგანტური სხეულითა და სრულყოფილად დაბალანსებული მჟავიანობით, რომელიც მას ცოცხალსა და დინამიურს ხდის. საპერავი დახვეწილი და ჩუმად გამომხატველია, ხილის ტონები კი თავისუფლებასა და კეთილშობილებას ავლენს. ხის ტონების არარსებობა მას საშუალებას აძლევს, მთელი თავისი არსით გამოვლინდეს.
რაღაც არის იმაში, თუ როგორ უძღვება ის ამ ადგილს – გადარჩენილი ძაღლები, კომპრომისზე წასვლის უარის თქმა, პროცესისადმი პატივისცემა – ეს ერთიანი მსოფლმხედველობაა, რომელიც მილებით სცილდება იმ დიქოტომიას, რომელსაც ხშირად უფრო დიდ მამულებში ვხედავთ, სადაც the talk მევენახეები ცხრილების გამო ერთმანეთს ეჩხუბებიან.
მისი წარმოება მცირეა, მაგრამ ხარისხი — გამორჩეული. პროდუქციის 97%-ს ექსპორტზე გასატანად ინახავს — ნაწილობრივ იმიტომ, რომ ბოთლების ფასი ადგილობრივი ბაზრისთვის ჩვეულებრივ მიუღებელია, ნაწილობრივ კი იმიტომ, რომ სჯერა, მისი ღვინო საზღვარგარეთ უფრო მეტად დააფასებენ. ის არ ცდუნდება. მისი ღვინოები საფრანგეთში, დანიაში, ისრაელსა და ლატვიაში აღმოჩნდა, და თუნდაც ნიუ-იორკში, მარტკოპიში მდებარე მისი წყნარი სახლიდან მილებით დაშორებულ ადგილას.
